Blog “Mijn eerste bevalling” 2/3

 

Mijn eerste zwangerschap was onrustig, ik had nergens controle over en liet het allemaal maar gebeuren. Stond eigenlijk een beetje aan de zijlijn te kijken wat er in-, met- en om mij heen gebeurde.

Mijn weeën kwamen rond de 28e week spontaan op gang, totaal onverwacht en zorgden voor totale paniek. Met spoed naar het ziekenhuis waar ik na enkele uren beviel van een kindje dat al vier weken dood was in mijn buik. De artsen stonden voor een raadsel; hoe ik dit had overleefd was een wereldwonder. Mijn zoon, Jonathan Elijah, was helemaal paars en ging al bijna tot ontbinding over. Een vreemde gewaarwording. Maar het is en blijft mijn zoon…

Door de geschiedenis van een doodgeboren baby kun je je voorstellen wat voor circus het was bij mijn tweede bevalling. Er stond een heel team van artsen en studenten klaar. Wat natuurlijk niet bevorderend was voor de rust van mijzelf, van mijn baby en van mijn zelfvertrouwen dat ik het nu wel goed zou kunnen doen.

Toen op een ochtend mijn vliezen braken haastten we ons naar het ziekenhuis. Alleen gebeurde er verder niets. Geen weeën, geen pijn, niets. Heb zelfs nog een patatje-speciaal gegeten. Tijdens de middag kwam daar verandering in, mijn weeën begonnen en werden sterker en sterker. Mijn ontsluiting ging niet mee in hun ritme. Die bleef achter…

De volgende ochtend had ik genoeg ontsluiting maar géén persweeën en konden ze op de monitor zien dat mijn dochter haar eigen ontlasting naar binnen had gekregen. Meteen besloten ze haar te halen met een vacuümpomp. Natuurlijk maakte ik mij zorgen om mijn kindje maar wilde eigenlijk wachten op de persdrang. Alleen had ik niets in te brengen.

En toen was ze daar, bijna negen pond met gitzwarte ogen; wat was ik blij dat haar geboorte achter de rug was. Wat was ik blij dat ze tien vingers en tien tenen had. Gehecht en al ging ik een paar keer per dag naar de couveuse-afdeling om haar borstvoeding te geven. Dat ging super. Ze had het principe heel snel door, at zoveel als ze wenste, liet daarna een harde boer om vervolgens direct weer in slaap te vallen.

In tegenstelling tot nu, werd je toen nog gehecht met écht touw. Om deze alles behalve rustige bevalling niet te vergeten, heb ik de hechtingsdraadjes dan ook jaren bewaard in een enveloppe, als een soort van anticonceptie… Nooit meer zou het mij overkomen dat mijn private delen gehecht zouden worden!

Dit was dus alles behalve een bijzondere bevalling. Herkenbaar ? En wil je met je huidige zwangerschap geen “toestanden”? Neem contact op via het contactformulier. En mocht je deze blog willen delen dan is dat helemaal prima!